LIRYKA I Paweł Biliński

Paweł Biliński

Laureat Połowu Poetyckiego 2016 i finalista organizowanych przez Biuro Literackie Pracowni Stacji Literatura w latach 2017-2020, zdobywca II nagrody w XXVIII edycji konkursu im. K.K. Baczyńskiego 2020, laureat kilku innych ogólnopolskich konkursów poetyckich.

Na przestrzeni lat jego wiersze były publikowane w sieci i drukiem w antologiach.

W 2019 roku zadebiutował książką poetycką „Część urojona", a w 2021 roku ukazała się jego druga książka poetycka „Bezsynność", obie w Wydawnictwie Fundacji Duży Format.

Administrator i jeden z redaktorów-założycieli portalu poetyckiego poemax.pl, kontynuującego wieloletnie tradycje serwisu poema.pl.

Zawodowo związany z branżą nowoczesnych technologii. Warszawiak

z pochodzenia i zamiłowania, w 1999 roku wyprowadził się za miasto i zamieszkuje blisko natury w okolicach Piaseczna.

czarny spokój

czarny spokój składa się z ciszy

ze ściśniętego gardła

i wspomnień

a także z dzwonka telefonu

który nie dzieli już świata

na przed i po

w czarnym spokoju nie ma miejsca

na myślenie co to będzie

i jak się to wszystko skończy

nie ma też miejsca na nadzieję

czarny spokój to taki

o który modlisz się

żeby wreszcie nastąpił

i żeby nigdy nie nastąpił

*****

powrót

obraz drży przy przesuwaniu

rzeka mały chłopiec z tatą

piją kefir ze szklanej butelki

obraz drży przy przesuwaniu

wieczór przystanek zetknięcie rąk

na chwilę zanim przyjedzie tramwaj

ręka drży przy przesuwaniu

po brzuchu i dalej żeby poczuć

opuszkami wilgotne ciepło

powietrze drży od upału

szum fal puste wydmy i zieleń lasu

wiatr przesypuje ziarnka piasku

obraz drży i z wolna blednie

może to powrót poszarpany sen

a może tylko coś się kończy

*****

credo

wierzę w błogość oka wciąż mogącego

w twoim ciele widzieć ślady nieba i ziemi

rzeczy niewidzialne czynić widzialnymi

wiedząc że co już było może zdarzyć się znów

bo ty byłaś pierwsza i ty będziesz ostatnia

dla ciebie są przedświty i wycieki światła

w nasze noce zdyszane pozbawione snów

jak światłość ze światłości wyłaniaj się z mroku

zamieszkaj w moich ustach dotykaj do boku

odbieraj uwielbienie mów mi przez proroków

dziel ze mną chwile które pozostały

spróbujmy ocalić resztki naszej wiary

w ciała dopieszczenie

śniętych obcowanie

grzechów powtórzenie

żywot

wieczny zamęt

******

genesis

to było parę dni po stworzeniu świata

leżałaś z odpryskami nieba we włosach

trawy dawały nasienie drzewa owoce

a ja patrzyłem na ciebie jak Bóg

i wszystko w tobie było dobre 

w tym dziwnym czasie pozbawionym ludzi

gdy dzień nie oddzielił się jeszcze od nocy

ja byłem pragnieniem ty oceanem

przyjmującym mnie zachłannymi falami

na których ledwie mogłem się utrzymać

więc zanurzałem się co chwilę

i ustami pełnymi słonej wody

jadłem twoje ciało

jak mięso głębinowej ryby

*****

zgrzeszyłem

wiem, zgrzeszyłem

treścią

strofą

przecinkiem

i rymowaniem

moja wina, ale niestety

nie żałuję

ciekawe, jak wygląda

piekło poetów