BEATA Nicoś-Trenk

ur. 7 grudnia 1967 roku w Toruniu, duszą i korzeniami pochodzi z południa Polski. Polonistka, poetka, nauczycielka i bibliotekarka. Studiowała filologię polską oraz bibliotekoznawstwo i informację naukową na UMK w Toruniu. Mama trojga dorosłych już dzieci i gromadki zwierząt. Fascynuje się literaturą, sztuką, filozofią oraz teatrem. Jej wiersze były publikowane m.in. w „Mojej Przestrzeni Kultury”, „Ikarze”, „Czasopiśmie Artystycznym Nestor”, w magazynach „Babiniec Literacki" , „Akant", „Helikopter", w kilku antologiach pokonkursowych oraz na stronie Emultipoetry. Prawie czterdzieści z nich zostało wyświetlonych na ścianie kamienicy przy ulicy Brackiej w Krakowie w ramach międzynarodowego projektu „Wiersze na murach", w tym trzy podczas konkursu „Solidarni z Ukrainą”. Kilka z nich znalazło się też w antologii związanej z tym projektem. 

Ponadto jej utwory zostały opublikowane w antologiach grupy poetyckiej „Mundus Poeticus” oraz charytatywnej „Solidarni z Ukrainą”, wydanej przez Wydawnictwo EduArt. Laureatka nagrody głównej X edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Wacława Iwaniuka w roku 2016 oraz drugiego miejsca w roku poprzednim. 

Autorka stanowiącego nagrodę we wspomnianym konkursie tomiku „Studnia" oraz współautorka książki poetyckiej „Szepty luster”. W roku 2022 została laureatką XVIII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Kazimierza Ratonia. Nagrodę główną w tym konkursie stanowiło wydanie tomiku autorskiego, którego promocja odbyła się podczas podsumowania wyników edycju XIX, 9 grudnia 2023 roku. Tomik można nabyć na stronie Galerii BWA w Olkuszu. Przez kilka lat była współorganizatorką i jurorką najpierw międzyszkolnego, później Ogólnopolskiego Konkursu Rynna Poetycka.

 

________________________________________________________________

Chillout

memento mei syczy blizna wewnątrz ust 

memento nos wtórują te na nadgarstku 

sprzątanie zaczynam od czytania książki 

dobrze mi idzie zawsze w końcu i tak 

przychodzą barbarzyńcy i nie ma co 

zbierać przypływ burzy domy świątynie

litery drżą na wietrze pani Hitz mówi że 

człowiek musi mieć czysto w domu to 

daje spokój potrzebujesz się skupić pyta 

mój smartfon tryb maksymalnej 

koncentracji dostępny zza ściany 

przeraźliwie głośny dźwięk wiertarki 

przenosi do innego wymiaru modernizują 

windę z czasów wczesnego Gierka

„w tym mieście każdy mieszka tam gdzie 

pasuje jego klucz" mruczy stary 

oddźwierny*

„kiedy polewasz się prysznicem od 

dołu przychodzi Duch Święty i daje 

Ci szczęście"* mówi Mary Mistral 

Dobry Glina tłucze lustro Zły Glina 

wiesza nowe albo na odwrót

kamienieje ekstremalna galaktyka w 

żołądku mam język z papryczki chilli 

memento mei syczy blizna wewnątrz 

ust memento nos wtórują te na 

nadgarstku chillout

**Aglaja Veteranyi – Dlaczego dziecko gotuje się 

w mamałydze, tłum. Alicja Rosenau

Schizofrenia

jak przepowiedziano

bardziej biała niż czarna i co ty 

na to bez-domny/-umny 

(nie)poeto bądź co/jak bądź nie 

byle nawet materia 

schizofreniczna błąka się 

między imionami cięższe 

lżejsze jaki kolor wybrać jaki 

zapach i dźwięk fakturę jaką 

być kim-czym/jak być nie byle 

a kuku ałła na muniu puk puk 

rozumku zamknięte i tylko oko 

w wizjerze otwarte zrób sobie 

stop klatkę (tylko się nie 

zatrzaśnij palca nie przytnij z 

nowymi paznokciami od fioletu 

w róż trzy kolory a żaden 

niebieski żaden czerwony 

żaden biały) i się sobie 

przyjrzyj bez filtrów bez 

aplikacji no jak ty wyglądasz 

wierszoróbko no jak-by piorun 

kulisty strzelił 

Każde twoje konto zasługuje 

na własną aplikację

możesz stworzyć trzynaście 

sklonowanych aplikacji „a

grzmot to jakiś nagły hałas

zaczynający się od światła"* 

co dziesięć minut ginie jedno

palestyńskie dziecko

więc nie mów że jest antysemitą 

każdy kto przeciwko temu protestuje 

dwaj turyści po zejściu z trasy w 

Tatrach Wysokich zgłosili że zostawili 

w górach swoje partnerki powiedz 

odtwórz muzykę relaksacyjną 

podpowiada mój nowy smartfon 

mówię odtwórz muzykę relaksacyjną i 

odtwarza a mną telepie jak telepało 

co dziesięć minut i nie ma na to 

teleporady

*Alberto Caeiro de Silva\Fernando Pessoa, 

tłum. Gabriel Borowski

Moja doskonała nieobecność

przezroczysta zaczynam od 

rysowania linii 

postrzępione brzegi 

odbijają ocean

kolorowe ławice w krwiobiegu roztrzaskane 

zdania

„I'm so cold, let me in your window"

mieszkam w słowie od którego zaczął się 

wszechświat

(nie) istnieję na kosmiczną skalę 

czuję jak patrzą przeze mnie w

ścianę z której wyszłam na

(nie)spotkanie

„I'm so cold, let me in your window”

na bierzcie jedzcie i się

udławcie jestem ozonem

wypełniającym tysiąc jeden

baloników nie chce mi się już

być tlenem którym 

zapominają oddychać

„I'm so cold, but not let me in your window"